*~l||l~ :: บันทึกนึกสบาย A new day, On Old Life:: ~l||l~*

คลานมาอัพด้วยอาการสุดแสนจะเหนื่อยแหะๆห่างหายไปจาก Blogนานพอควรเรยแวะ

มาอัพทิ้งไว้สะหน่อยไม่งั้นมีเน่าแน่ๆเมื่อคืนดันไปนอนห้องชมรมที่มหาลัยมาเหอะๆกว่า

จะตื่นมาแร้วกลับหอตัวเองเล่นเอาสะเหนื่อยเรย แม่ดันโทรมาถามอีกว่าอยู่ไหนเรย

แหลๆไปอยู่หอไม่อยากให้เป็นห่วงหงะ(โทดด้วยคร้าบอิอิ)เมื่อคืนนอนกานไปก่าเพื่อน

หลังนั่งทามงานเส็ดก้อปาไปสะเที่ยงคืนขี้เกียดเดินกลับหอเรยนอนนั้นแม่งเรยพอกำลัง

จะนอนเพื่อนดันถาม"เห้ยถ้ามึงรู้ว่ามึงกำลังจะตายมึงจะทามไงหวะ"เราเรยบอกมานไป

ว่าไปหาคนรักทามเหมือนมี5555เพื่อนมานดันด่ากลับไอ้เน่าเอ๋ย แหะๆๆ มานบอกเอา

ดีๆดิง่วงก้อง่วงไหนจะต้องมานั่งตอบคำถามมานอีกเซงเป็ดเรย มานก้อเร่งๆให้ตอบไม่รุ

จะรีบไปไหนมานก้อน่าคิดนะ"ถ้ารู้ว่ากำลังจะตายแร้วจะทำยังไงเนอะ"นั่งคิดไปคิดมา

หลายตลบหุหุ แระก้อได้คำตอบให้มานก่อนนอนเรยตอบมานไปว่า"คนเราจะมีเวลาอยู่

โลกสั้นยาวไม่สำคัญหรอก สำหรับเรานะสิ่งสำคัญอยู่ที่เราได้ทำอะไรที่ตั้งใจไว้ครบ

หรือยัง....แร้วนั้นแหละจะบอกเราว่าจะจากโลกนี้ไปได้อย่างมีความสุขหรือเปล่า"พอ

ตอบเสร็จเพื่อนมานมองหน้าบอกว่ามึงนี้อาการจะหนักแหะ555ก้อมานคิดยังงี้จิงๆนี่หว่า

ตอบให้แร้วมานั่งว่าอีกไอ้นี่นิหลังจากตอบมานเส็ดก้อถามกลับต่อเรยแร้วมึงหละมาน

ก้อตอบมาว่า" กูคิดถึงพ่อแม่หวะ แระกูก้อรักมึง" แง่ว กูถามอย่างมานตอบอย่างไม่

อยากจะเซ้าซี้มานมากมายเด๋วร้องไห้แร้วจะซวย อิอิ เรยชวนมานไปดูดาวแทนนอนดู

ดาวแร้วทามให้คิดไรได้มากมายเรย เห๊อ นึกย้อนคำถามของมานแร้วมานมีไรป่าวหวะ

เอาเหอะเวลาเท่านั้นที่จะเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเราจะมีเวลาที่จะอยู่บนโลกนี้นานเท่าไร

แต่ถึงอย่างไรเราก้อจะทำให้ดีที่สุดแร้วกานเนอะจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจตอนหลัง

อยากจะรู้เหมือนกานว่าถ้าคุณรู้ว่าตัวเองกำลังจะตายคุณจะทามไง?

ปล.ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นที่ผ่านมา

ปล.ช่วงนี้คงหายไปนานแระมั้งแต่จะแวะไปเม้นให้นะคร้า

ปล.ไม่มีเทอมานดูเหงาๆยิ้มเศร้าๆบอกตัวเองไว้นี่ๆไงโลกที่ไม่มีเทอแร้ว(ชอบเพลง

หงะไม่มีไรหุหุ)

ปล.คุณชายรักษาสุขภาพด้วยเน้อ แอบอิจฉาเล็กน้อยเรียนแค่3วันเองหงะอิอิ

ปล.คิดถึงป๊ะป๋าก่าแม่หงะรู้นะว่าเป็นห่วงแต่งานมานไม่เส็ดจิงๆหงะเรยกลับไม่ได้

มาเปลี่ยนสีตัวอักษรไม่ได้หงะแง่ๆเหอะๆ เอาสีดำก้อได้หวะ