*~l||l~ :: บันทึกนึกสบาย A new day, On Old Life:: ~l||l~*

เช้าวันนี้มีลมพัดมาปะปาย

ฉันเดินเข้ามหาวิทยาลัยแม้มันจะเป็นวันหยุด

แล้วขาของฉันได้กำลังเดินผ่านห้องชมรมห้องหนึ่ง

ฉันได้สะดุดกับเสียงเพลงเพลงหนึ่ง แม้ห้องจะขนาดเล็ก

แต่เสียงเพลงนั้นดังก้องเข้ามาในโซนหูของฉัน

ทำให้ขาของฉันหยุดชะงักลง

เสียงเพลงกับผู้เล่นกีตาร์ตัวนั้นทำให้ฉันสนใจอยู่พักหนึ่ง

และฉันได้รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองฉันอยู่

เป็นเพื่อนของฉันนั้นเอง ฉันจึงเดินไปกับเพื่อนต่อ

ตอนนั้นฉันได้ยินคนวิ่งตามหลังฉันกับเพื่อนมา

ฉันหันหลังกลับไปปรากฏว่าเป็นผู้เล่นกีตาร์ตัวนั้นเอง

เขาพูดต่อว่า ชอบที่เขาเล่นไหมเห็นยืนดู...

ฉันจึงตอบไปตามความรู้สึกว่า ชอบเพราะฉันไม่เคยได้ยินคนเล่นแบบนี้นานแร้ว

เขาจึงบอกให้ไปยืนฟังเขาเล่นอีกครั้งได้ไหม

ฉันมองหน้ามองและใช้ความรู้สึกโดยไม่พูด

เดินกลับไปที่เดิม

รุ่นพี่คนนั้นถามว่า อยากฟังเพลงไรไหมจะเล่นให้ฟัง

ฉันจึงตอบกลับไปว่า ทางผ่าน

เขาถามต่อว่า เคยเป็นแบบเพลงนี้ไหม

ฉันเลือกที่จะเงียบ ไม่มีเสียงใดๆ นอกจากเสียงเพลงกับสายตาคู่นั้น

ฉันไม่แน่ใจว่าฉันอินกับเพลงรึว่ามันเพราะจิงๆ

นั้นทำให้ฉันได้รับมิตรภาพดีๆโดยไม่ได้พูด ไม่ได้กล่าว ใช้แค่ความรู้สึก

ตอนนั้นฉันเลือกที่จะไม่ตอบพี่เขา

แต่ฉันได้ตอบในใจไปแล้วว่า เคยสิ มันก็แค่ทางผ่านไม่มีอะไรมากกว่านี้

ตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยกับปัญหาต่างๆที่เข้ามา

โดยเฉพาะเรื่องเพื่อนเมื่อไรจะดีกันสักทีนะ

รู้ไหมว่าคนกลางอย่างฉันมันเหนื่อยจนอยากจะท้อเข้าไปทุกวัน

ภายนอกเข้มแข็งแต่ภายในอ่อนแอ........

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นที่แล้วนะคะ

ปล.ขอให้ทุกคนมีความสุขคะ