*~l||l~ :: บันทึกนึกสบาย A new day, On Old Life:: ~l||l~*

วันหนึ่งขณะเดินซื้อของอยู่ในห้างบิ๊กซี
รู้สึกเมื่อยขา  เลยนั่งพัก  ระหว่างนั่งก็มองรอบตัวตามปกติ
เห็นกิจกรรมต่างๆ นาๆ มองไป  คิดไป  ตามประสาคนชอบคิด..

..ไม่รู้ความรู้สึกมาจากไหน  จู่ๆ ก็รู้สึกว่า "ผู้คนช่างโศกเศร้า"..
ทุกกิจกรรมเหมือนเกิดขึ้นเพราะต้องทำ  ทุกอย่างดูเคลื่อนช้า
ราวกับว่าเราใช้วัน-เวลาเส้นเดียวกัน..

สำหรับผม..
มันไม่ใช่แค่การมองเห็น และร่วมรับรู้ 
แต่เป็นการได้รู้สึก และอยู่ในวัฏจักรนั้นเสียเอง..

..น้ำตามันเหมือนจะไหลออกมา..

..เปราะบางเหลือเกิน..

อาจเพราะ เราไม่ได้เป็นใครที่สูงส่งไปกว่าสิ่งที่เรามอง
..เราเป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น..

..แต่แล้วบางอย่างก็ทำให้รู้สึกว่าชีวิตมีอีกแง่มุมหนึ่ง..

มันเป็นภาพธรรมดาๆ ของครอบครัวหนุ่มสาวครอบครัวหนึ่ง 
ในมุมที่ไกลออกไป..

พ่อกำลังนั่งยองเลือกน้ำปลา  แม่กำลังยืนมองพ่อ
ขณะที่ตัวแม่เองก็สะพายกระเป๋าสำหรับใส่เด็กที่หน้าท้อง
ลูกก็ตัวอ้วนใหญ่  ผมมองเห็นสายรัดดึงหลังแม่ตึงแน่น
ในตระกร้ารถเข็ญมีของใช้สำหรับเด็กอ่อนนาๆ ชนิด
ทั้งพ่อและแม่ดูเหนื่อยมาก..

..สัมผัสแรกที่เท้าอ้วนๆ ของลูกไปสะกิดหลังของพ่อ 
สีหน้าเคร่งขรึมของพ่อก็เปลี่ยนเป็นหันมายิ้มกับลูก
แม่โน้มตัวเอาหน้าลูกไปใกล้พ่อ  พ่อหอมแก้มลูกฟอดใหญ่.. 
แม่ยิ้ม..  ลูกหัวเราะ..

ทั้งสามคนกำลังเล่นกัน..

ผมน้ำตาไหลออกมา..

ไม่รู้ทำไม..

รู้สึกมากมายเหลือเกิน..

.....

...

..

.

มองได้ไม่นานนัก  พนักงานก็เข็นรถสินค้ามาบังตาผม..
(ตอนนั้นไม่รู้ทำไมผมไม่ขยับตัวเพื่อมองต่อ..)
เมื่อรถสินค้าเข็ญออกไป  ภาพทุกอย่างก็หายไป..

ผมมองสถานที่ว่างเปล่า..
ได้แต่คิดว่า  สถานที่นั้น  เคยมีความสุขบรรจุอยู่
แม้จะชั่วขณะสั้นๆ  แต่ก็เพียงพอทำให้ผมหายเหนื่อย..

ผมลุกยืน  เดินต่อไป..

ระหว่างเดิน  ได้คิดย้อน  มองกลับไปที่เก้าอี้ที่เคยนั่ง..

เช่นกัน.. 
เก้าอี้ว่างเปล่านั่นก็เคยมีความสุขบรรจุอยู่เช่นกัน..

ผมเดินห่างออกไป..
โดยไม่มีเหตุผล..  ผมหันกลับไปมองอีกครั้ง..

ครอบครัวนั้น..  นั่งพักบนเก้าอี้ที่ผมเคยนั่ง..

มันเป็นเรื่องน่าแปลกนะ..

แต่เขาจะรู้ไหม  ว่าพวกเขาทำให้ผมรู้สึก..

อีกมากเลย..

.....

...

..

.

edit @ 13 May 2008 22:04:21 by ::ระเบียงอารมณ์::